lecagot

1-24

         ölmeye başlarsak,
       gökyüzünün inceleceğine,
karanlıklarınsa aydınlanacağına inandık. 

yüksek topuklularca tutuklanmıştık
                                              fakat.
                                          üstelik
gideceğimiz yerlerde kuşlar ötüşmüyordu.

biz fare kapanlarına sevdalıydık.
ruhumuzsa düşünmemeye hasretlik. 

oysa ne kadar da ironikti
yaşamaya değer tek şeyin
              uğruna ölmeye yetebilmesi.