lecagot

liken

bir susma bir dilenme halindeyim
sen duydun mu hiç likenleri?

o mavi-yeşil algler, ki bir nevi mucizedir varlıkları,
bir halta benzemeyen,
kimisi zehirli, kimisi komik mantarlara yamanırlar.

beraber bir ağacın dalına tırmanırlar,
bir dağın yamacına tutunurlar
birlikte beslenir ve birlikte yaşarlar.

alg mutlu ve rahattır,
fakat mantar korkmaktadır.
ya hava kirlenirse, algim beni bırakırsa diye
ki nankördür alg, hava boğdu mu, çeker gider sormadan
korkar işte öyle, zaten alışmamıştır
alışamamıştır liken olmanın mutluluğuna

korkuyla geçer hayatı bir meşe dalında o mantarın
algin yaşamasını sağlamaktan başka
hiçbir amacı kalmaz geriye. 
sporlarını dökmeyi bile unutur bir bahar.

bilmem hiç duydun mu sen likenleri,
ama duymasan da tanıdık gelir sana hikayesi.